کلاس کودکی - پورنگ نیوز

بالن خيلي خوب است. آدم‌ را مي‌برد به آسمان و تو مي‌تواني خورشيد را بزرگ‌تر ببيني. مي‌خواستيم يك جور خاص به استوديو بيايم تا اين اتفاق كاملا فانتزي، كارتوني و رويايي باشد. مطمئن هستم اين موضوع جايي از تصورات خيلي از كودكان را اشغال كرده است. بچه‌ها خيلي دوست دارند سوار بالن شوند و به آسمان بروند و آنجا را تصرف كنند.

نه اصلا. اتفاقا به نظر من روحيات دروني و غريزه ذاتي هر فرد در كودكي‌اش بسيار جالب و جذاب است و هر كسي كه بتواند اين روحيات را حفظ كند و آن خصوصيات با صفا و صادقانه را در خود نگه دارد كار بزرگي انجام داده است.

من كار با كودك را دوست دارم و تا هر زماني هم كه حرفي براي گفتن داشته باشم و بتوانم كار جديد و خلاقانه‌اي به كودكان ارائه دهم در همين حوزه مي‌مانم و با تمام وجود فعاليت مي‌كنم. اصلا ذات من براي كار با كودكان ساخته شده است و احساس مي‌كنم در حوزه‌هاي ديگر توانايي چنداني ندارم. شايد خنده‌تان بگيرد اما ذات من، كلام من، شيطنت‌هاي من، گفتار من و حتي رگه‌هاي فكري من... همه كودكانه است.

بله و شايد به همين دليل هم باشد كه نمي‌توانم با آدم بزرگ‌ها به خوبي بچه‌ها ارتباط برقرار كنم.

شخصيت شير. اين شير اول يك صدا بود. صداي كسي كه اصلا حوصله ندارد و خيلي هم تنبل است. به زور راه مي‌رود. بعد ما تصميم گرفتيم اين صدا روي يك شير باشد كه در اين بين تناقض خنده‌آوري شكل بگيرد. شيري كه به جاي غرش خيلي آرام و بي‌حوصله حرف مي‌زند و حتي صداي غرش ضعيف خودش را ضبط و آن را براي بچه‌ها پخش مي‌كند.

اين را فراموش نكنيد كه ما غير از اين كه مي‌خواهيم بچه‌ها را شاد كنيم، برنامه‌ مي‌سازيم تا دل خودمان نيز شاد شود. ما اينجا كار نمي‌كنيم، ما زندگي مي‌كنيم. ما حسرت بچگي از دست رفته‌مان را جلوي دوربين مي‌آوريم و مي‌خواهيم با تمام وجود بچگي‌مان را با همه شيطنت‌هايش زنده كنيم.

من ادعاي خوانندگي ندارم و هيچ وقت سعي نكرده‌ام كه صداي خودم را عوض كنم يا با تمرين آن را پرورش دهم. من عموپورنگ هستم با همين تن صدا و قرار نيست براي بچه‌ها خوانندگي كنم و صدايم را به رخ آنها بكشم. ما وقتي براي بچه‌ها مي‌خوانيم بايد با واژه‌ها بازي كنيم و به آنها جان بدهيم تا كودك با اين اشعار ارتباط برقرار كند، با آنها زندگي كند و آنها را ياد بگيرد. بچه نمي‌داند تحرير چيست و كجا بايد صدا را بكشيم و... گفتار من گفتار كاملا كودكانه‌اي است و بايد با صداي كودكانه آواز بخوانم. انگار دارم با صداي آهنگيني با بچه‌ها حرف مي‌زنم.

كار كودك خيلي حساس است. اما اگر بچه‌ها بفهمند كه شما داريد نصيحتشان مي‌كنيد موضع مي‌گيرند. بچه‌هاي امروزي از نصيحت بيزارند. بايد مثل خودشان با آنها حرف بزنيم نه از موضع بالا.

من بارها گفته‌ام من عاشق بچه‌ها هستم و وقتي در كنار آنها قرار مي‌گيرم نمي‌توانم نقش بازي كنم. خودم هستم. پر از صميميت و رويا و خيال. من در كودكي، خيالپرداز بودم. سعي مي‌كنم همه آن روياها را در اين برنامه زنده كنم و نيازي به نقش بازي كردن ندارم. اگر اجراي من ادا درآوردن و نقش بازي كردن بود اصلا به دل نمي‌نشست و نيازي نبود اينقدر خون دل بخورم و عرق بريزيم تا بچه‌ها را راضي كنم و براي آنها خسته‌كننده نشوم.

دنياي كودكي، دنياي زيبايي است. من عاشق بچگي خودم بودم و هستم و بقيه بچه‌ها را به همين دليل دوست دارم، چون همه بچه‌ها داراي ويژگي‌هاي مشتركي هستند. با يك نگاه محبت‌آميز به همه آنها نگاه مي‌كنم و همه را دوست دارم. مي‌شود همه را دوست داشت بخصوص بچه‌ها را. قلب انسان مثل اقيانوس است.

خيلي زياد و من سعي مي‌كنم جواب همه آنها را حتي شده جلوي دوربين بدهم و بگويم كه نامه‌هايشان را خوانده‌ام و دوستشان دارم.

عمدتا از من خواسته‌اند به خانه‌شان بروم! اينقدر دنياي بچه‌ها فانتزي، قشنگ و رويايي است كه فكر مي‌كنند من براي همه آنها قابل دسترسم و مي‌توانم همه جا حتي در خانه آنها باشم.

چرا. اما در واقعيت اين كار امكانپذير نيست. نمي‌توان آن را عملي كرد. اين‌كه ظرفيتي ايجاد شود كه به خانه بچه‌ها هم برويم، در حرف راحت است و شايد جذاب هم باشد اما اين كار در عمل خيلي سخت است. ضمن اين‌كه نمي‌توان به همه بچه‌ها سر زد و عدالت را رعايت كرد.

مهم‌ترين خاطره‌اي كه از اين بچه‌ها دارم اين است كه بعضي از كودكاني كه به برنامه من مي‌آمدند الان مادر شده‌اند و كودكان خودشان را به برنامه من مي‌فرستند و اين خيلي براي من جالب و ديدني است. خاطره‌اي است كه در ذهن مي‌ماند. خاطره زياد است من نمي‌توانم دستچين كنم، اما مهم‌ترين خاطره من مربوط به سجاد بود كه از كرمان زنگ زده بود و قرار بود او را ببينم اما به همراه خانواده‌اش در زلزله بم جان داد و من هنوز هم حسرت نديدن او را مي‌خورم.

خيلي كم. اينقدر كه هر روز مي‌بينمشان، ديگر در خواب مجالي نمي‌يابم.

بله من يادداشت‌هاي روزانه‌ام را خصوصا در زمان‌هايي كه فراغت بيشتري دارم در سايت خود يعني «فرضيايي دات اي آر» مي‌نويسم و اين كار را خيلي دوست دارم.

بله، اتفاق افتاده است. البته هيچ وقت به اين صورت نبوده كه چيزي را به او ياد بدهم و اضطراب اجراي نامناسب او را روي صحنه داشته باشم، چراكه به اجرايش اطمينان دارم. اما در مواقعي از اين‌كه شيطنت‌هاي كودكانه‌اش زيادي گل مي‌كند و متن را جدي نمي‌گيرد از دستش عصباني مي‌شوم، اما داد و فرياد نمي‌كنم فقط با او حرف نمي‌زنم. او هم ياد گرفته چطور از من دلبري كند و بسرعت با هم آشتي مي‌كنيم. اما كلا جوري با او رفتار كرده‌ام كه به او فهمانده‌ام قرار نيست من نگران اجراي او باشم و بخواهم خرابكاري‌هايش را جبران كنم و به گردن بگيرم. او ياد گرفته خودش مسئوليت كارش را به عهده بگيرد.

خواستيم نماآهنگ‌ها و برنامه‌هايمان در دست بچه‌ها يادگاري بماند و آنها بتوانند هر وقت كه دوست داشتند، برنامه‌ها‌ي ما را تماشا كنند. وگرنه اين كار نه‌تنها براي ما سود مالي نداشت، بلكه ضرر هم داشت.

الهه رضايي و گيتي خامنه. چون خيلي مهربان و دوست‌داشتني بودند، در ضمن صداي خيلي گرمي داشتند و احساس صميميت در صدايشان موج مي‌زد.

اين را من نبايد بگويم، اين موضوع را مي‌توان از روي رفتار بچه‌ها فهميد. تا آنجا كه به من مربوط است آنها را خيلي دوست دارم مثل بچه برادرم، مثل بچه خودم، همين حس را به بچه‌ها هم منتقل مي‌كنم و احساس مي‌كنم آنها هم همين قدر مرا دوست دارند.

من مدعي معلم بودن، نيستم و اصلا هم ادعا نمي‌كنم رسالتي در قبال بچه‌ها دارم. بزرگ‌ترين وظيفه من آن هم در اين مقطع از زمان به نوبه خودم شاد كردن دل بچه‌ها و خنداندن آنهاست.

اين نوازش‌ها حس صميميت و احساس دوست داشته شدن را به بچه‌ها منتقل مي‌كند و قطعا آنها از اين‌كه ببينند يك عموي تلويزيوني هم مثل يكي از اعضاي خانواده آنها را دوست دارد حس خوبي پيدا مي‌كنند و قطعا در ارتباط گرفتن با اين بچه‌ها اثر بيشتري دارد.

من اصلا به آوردن عروسك به تركيب اجرايي برنامه‌هاي كودك علاقه اي ندارم و بشدت هم از آن پرهيز مي‌كنم. شير و جوجه تيغي هم دو آدم هستند كه با گريم به اين شكل درآمده‌ا‌ند. چراكه اگر عروسك مي‌آورديم شبيه برنامه‌هاي ديگر مي‌شديم. بنابراين تصميم گرفتيم اين دو را با شكل و شمايل تازه به برنامه اضافه كنيم كه بچه‌ها با واقعي بودن آنها ارتباط برقرار كنند و احساس كنند خيلي از واقعيت دور نيستند و خودشان هم با يك گريم ساده مي‌توانند به شكل آنها دربيايند.

بله درست است، براي همين هم سعي مي‌كنم تحرك زيادي داشته باشم، با انرژي سر صحنه ظاهر شوم كه ذهن بچه به اين‌ور و آن‌ور معطوف نشود و دايره نگاهش به من محدود شود و حواسش به من باشد. با آنها شوخي مي‌كنم. آنها را مورد خطاب قرار مي‌دهم. ارتباط چشمي با آنها برقرار مي‌كنم و...

بخشي از اين هماهنگي متكي به متن است و بخش ديگر آن با اجراي في‌البداهه ما در زمان اجرا به دست آمده است. طي اين هفت سالي كه با هم كار كرديم، اينقدر با هم هماهنگ شديم كه ديگر در هم رسوخ كرده‌ايم و همديگر را مي‌شناسيم. ما روي صحنه حتي با نگاه با همديگر حرف مي‌زنيم.

يكي از رموز موفقيت برنامه پورنگ به خاطر گروه سازنده آن است كه من را همراهي مي‌كنند. كارگردان و تهيه‌كننده و آهنگساز و... گروهي هستند كه كار كودك را جدي مي‌گيرند. من هم به نوبه خودم سعي مي‌كنم موضع معلمي نگيرم، شيطنت و بازيگوشي و هيجان را در خودم بيشتر كنم، نگاهم از موضع بالا نباشد و با بچه‌ها ارتباط موثر برقرار كنم.

بله. او همراه با چند بچه به استوديو آمد و از آنها تست گرفتيم و اميرمحمد انتخاب شد.

از دوران كودكي همه به پدر و مادرم توصيه مي‌كردند كه مرا به تلويزيون ببرند. تا اين كه عمو پورنگ، برنامه‌اي را در جام‌جم اجرا مي‌كرد. يكي از آشنايان ما به عموپورنگ گفت، يكي هست كه مي‌خواهد به برنامه تو بيايد و همكارت شود. من هم آمدم و تست دادم، اما تا شش ماه خبري به من ندادند تا اين كه يك روز به من گفتند مي‌توانم از شنبه همكاري خودم را با عمو پورنگ شروع كنم.

مسلما بازيگر.

الان هم مجري بازيگر هستم.

خير، تا وقتي كه عمو پورنگ من را بخواهد و دوست داشته باشد كه در برنامه با او همكاري كنم، پيشنهاد هيچ سريالي را قبول نمي‌كنم.

به نظر من يك مجري زماني مي‌تواند موفق باشد كه خودش را هم‌سن و هم قد و قواره بچه‌ها كند نه اين كه با لحنش بخواهد به زور با آنها ارتباط برقرار كند؛ چراكه بچه مي‌فهمد كه يك مجري بزرگ است و تنها دارد اداي بچه‌ها را درمي‌آورد. مثلا همين عمو پورنگ خودمان، همه مي‌دانند كه او بزرگسال است، اما همدل بچه‌هاست و خودش را همسن آنها مي‌كند تا با روحيات آنها آشنا و به آنها نزديك شود.

بيرون يا توي برنامه؟

كلا عصبانيتش زياد طول نمي‌كشد! وقتي بيرون باشيم اخم مي‌كند و با من حرف نمي‌زند بعد يا من يا خودش سر حرف را باز مي‌كنيم. روي آنتن هم كه وقتي زيادي شيطنت مي‌كنم با نگاه با من حرف مي‌زند. من هم بعد از اين همه سال نگاه‌ها را فهميده‌ام و خيلي سريع خودم را اصلاح مي‌كنم.

گاهي اوقات از نقش بيرون مي‌آيم و يادم مي‌رود كه دارم نقش بازي مي‌كنم. زيادي مي‌خندم و گاهي هم متن را از ياد مي‌برم.

يا يك جوري حواس بينندگان را پرت مي‌كنم يا مي‌زنم به يك راه ديگر. يا از بچه‌ها دعوت مي‌كنيم كه ميان برنامه ببينند و بعضي اوقات هم پيش آمده است كه صادقانه گفته‌ام كه متن يادم رفته است.

ما بيشتر رفيقيم تا همكار و شاگرد و استاد. البته من منكر اين نيستم كه از روز اول به خاطر آموزه‌هاي عمو پورنگ روش اجرا را ياد گرفته‌ام.

من بزرگ‌تر از عمو پورنگم.

عمو پورنگ رفتارهاي كودكانه‌اي دارد. او كارتون دوست دارد و به كارتون ديدن علاقه زيادي دارد در صورتي كه من اصلا از كارتون ديدن لذت نمي‌برم. يا لباس پوشيدن او خيلي رنگي‌رنگي است و لباس‌هاي شادي مي‌پوشد در صورتي كه من دوست دارم لباس‌هايي بپوشم كه خيلي سنگين و بزرگانه باشد.

اين يك حس طبيعي است، بچه‌ها تا وقتي كه بچه هستند دوست دارند زودتر بزرگ شوند، اما به محض اين كه بزرگ مي‌شوند دوست دارند بچگي كنند.